Υπεύθυνη Επίσκεψη
Επίσκεψη στο Sepilok με Υπευθυνότητα: Κανόνες που Προστατεύουν τους Πιθήκους
Το να κρατάτε αποστάσεις και να αποφεύγετε το άγγιγμα στο Sepilok δεν είναι γραφειοκρατία — είναι αυτό που καθιστά δυνατό να υπάρχει ένας πραγματικά άγριος, απαλλαγμένος από ασθένειες πληθυσμός ουρακοτάγκων.
Δείτε περιηγήσεις στο Sepilok στο Viator ↗Γιατί υπάρχουν οι κανόνες απόστασης
Οι ουρακοτάγκοι συγκαταλέγονται στους πλησιέστερους εν ζωή συγγενείς μας, καθώς μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου DNA — και αυτός είναι ακριβώς ο λόγος που οι κανόνες απόστασης στο Sepilok έχουν μεγαλύτερη σημασία από ό,τι σε ένα συνηθισμένο ζωολογικό κήπο. Αυτή η γενετική εγγύτητα σημαίνει ότι οι ουρακοτάγκοι είναι επίσης ευάλωτοι σε πολλές ανθρώπινες ασθένειες, από το κοινό κρυολόγημα έως πιο σοβαρές αναπνευστικές λοιμώξεις, χωρίς να υπάρχει πρόγραμμα εμβολιασμού ή ιατρικό δίχτυ ασφαλείας αντίστοιχο με εκείνο των ανθρώπων. Ένας κανόνας που μπορεί να φαίνεται υπερβολικά προσεκτικός — μείνετε πίσω, μην πλησιάζετε, μην παραμένετε κοντά σε έναν επισκέπτη που εμφανώς δεν αισθάνεται καλά — υπάρχει γιατί ένα ξέσπασμα που θα μεταφερθεί από τουρίστες θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε έναν πληθυσμό που χρειάστηκε δεκαετίες για να ανακάμψει.
Ο κίνδυνος ασθένειας λειτουργεί και προς τις δύο κατευθύνσεις
Δεν κινδυνεύουν μόνο οι ουρακοτάγκοι. Οι άγριοι και ημι-άγριοι πίθηκοι μπορούν επίσης να φέρουν παθογόνα μεταδόσιμα στον άνθρωπο, και αυτός είναι ένας λόγος που η σίτιση, το άγγιγμα ή η προσέγγιση οποιουδήποτε ζώου στο Sepilok αποθαρρύνεται, όσο προσιτό κι αν φαίνεται. Κέντρα σαν αυτό ζητούν περιοδικά από τους επισκέπτες που δεν αισθάνονται καλά να αναβάλουν την επίσκεψή τους ή να φορούν μάσκα κοντά στους χώρους παρατήρησης, ιδιαίτερα σε περιόδους αυξημένης ανησυχίας για αναπνευστικές ασθένειες. Τίποτα από αυτά δεν αφορά το να αντιμετωπίζουμε τα ζώα ως εύθραυστα — είναι βασική βιοασφάλεια για μια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα σε ένα ιδιαίτερα κοινωνικό πρωτεύον και στους χιλιάδες επισκέπτες που περνούν από εκεί κάθε χρόνο.
Μην αγγίζετε, μην ταΐζετε, καμία εξαίρεση
Οι ουρακοτάγκοι στο Sepilok είναι άγριοι ή ημι-άγριοι, όχι θεατρίνοι, και οι κανόνες που απαγορεύουν το άγγιγμα και το τάισμα ισχύουν ακόμα κι αν κάποιο ζώο πλησιάσει κοντά στον ξύλινο διάδρομο ή δείχνει περιέργεια για τους επισκέπτες. Το να προσφέρει κανείς φαγητό — ακόμα και φρούτα που δείχνουν ακίνδυνα — υπονομεύει την προσεκτική, σκόπιμα λιτή διατροφή που ακολουθούν οι φύλακες στην πλατφόρμα και μπορεί να ενθαρρύνει τα ζώα να συνδέουν γενικά τους ανθρώπους με ένα εύκολο γεύμα, κάτι που είναι το αντίθετο από αυτό που επιδιώκει να πετύχει ένα πρόγραμμα αποκατάστασης. Οι τσάντες πρέπει να παραμένουν στα ντουλάπια που παρέχονται· οι ουρακοτάγκοι είναι επιδέξιοι και γρήγοροι, και μια παρατημένη τσάντα αποτελεί πραγματικό πειρασμό, όχι απλώς θεωρητικό κίνδυνο.
Φωτογραφίες και συμπεριφορά στον παραλιακό πεζόδρομο
Η φωτογράφηση με φλας, οι δυνατές συζητήσεις και κάθε προσπάθεια να φωνάξετε ή να μιμηθείτε έναν ουρακοτάγκο αποθαρρύνονται, καθώς μετατρέπουν μια άγρια συνάντηση σε ευκαιρία για φωτογραφία και όχι σε αυτό που πραγματικά είναι. Η παραμονή στις σηματοδοτημένες ξύλινες διαβάσεις προστατεύει τόσο το δάσος όσο και τους επισκέπτες, αφού το έδαφος είναι ανώμαλο και μπορεί να γλιστράει μετά τη βροχή. Τίποτα από αυτά δεν μειώνει την εμπειρία — αντιθέτως, μια πιο ήρεμη και υπομονετική προσέγγιση συνήθως οδηγεί σε καλύτερες παρατηρήσεις και φωτογραφίες, καθώς τα ζώα είναι λιγότερο πιθανό να τρομάξουν και να φύγουν πριν προλάβετε να τα δείτε καλά.
Η ευρύτερη εικόνα
Τα έσοδα από τις κρατήσεις περιηγήσεων και τα εισιτήρια εισόδου στο Sepilok και στα γειτονικά κέντρα διατίθενται για το συνεχές κόστος της κτηνιατρικής φροντίδας, της προστασίας των δασών και του προσωπικού που παρακολουθεί έναν ελεύθερο πληθυσμό σε χιλιάδες εκτάρια καταφυγίου — εργασία που δεν σταματά όταν φεύγει ο τελευταίος επισκέπτης για την ημέρα. Η επιλογή κέντρων με γνήσια εντολή αποκατάστασης, αντί για αξιοθέατα άγριας ζωής που βασίζονται στη στενή επαφή ή στα selfies, είναι μία από τις πιο ουσιαστικές επιλογές που μπορεί να κάνει ένας ταξιδιώτης σε μια περιοχή όπου η ζήτηση για «hands-on» εμπειρίες με άγρια ζώα εξακολουθεί να προκαλεί πραγματική βλάβη σε απειλούμενα είδη όπως ο ουρακοτάγκος και η αρκούδα του ήλιου.